Η πορτογαλική Κιθάρα: A Modern Cittern

Η κιθάρα έχει μια φαινομενικά ατελείωτη σειρά από αξιώματα, δεν αμφισβητείται λόγω των μέσων μακρά ιστορία και την ευρεία γεωγραφική χρήση. Μια τέτοια ενσάρκωση είναι η πορτογαλική κιθάρα, ένα όργανο αποπτέρωση με δώδεκα χορδές αρμαθιές σε έξι μαθήματα των δύο strings καθένα. Το όργανο είναι αισθητά μικρότερη από ένα πρότυπο κλασική κιθάρα, έχει ένα διακριτικό μηχανισμό ρύθμισης (περισσότερα για αυτό αργότερα) και το σώμα του είναι πιο στρογγυλεμένες, ή "σε σχήμα αχλαδιού." Τα χαρακτηριστικά αυτά έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι η πορτογαλική κιθάρα είναι πραγματικά ένα cittern, στενός ξάδελφος της κιθάρας. Η cittern ήταν ένα πολύ δημοφιλές μέσο στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης Περιόδου, εκτιμώνται για σχετικά φθηνή τιμή του και εύκολο του παιχνιδιού. Ειδικό cittern, η αγγλική "κιθάρα," θεωρείται ότι είναι ο άμεσος πρόγονος του σύγχρονου πορτογαλική κιθάρα.

Η πορτογαλική κιθάρα, όπως αυτές μπορούν να αναχθούν στις αρχές του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια εκείνου του αιώνα, το μέσο που παράγονται σε διάφορα σχήματα και μεγέθη, σύμφωνα με τις περιφερειακές αισθητικές προτιμήσεις. Δεν ήταν μέχρι το πρώτο μισό του 20ου αιώνα που πορτογαλική κιθάρες ήταν τυποποιημένα. Εκείνη την εποχή, που η πράξη έχει υποστεί ραφινάρισμα σε δύο διαφορετικά μοντέλα: τη Lisboa κιθάρα και την κιθάρα Coimbra. Αυτές οι δύο εκδόσεις της πορτογαλικής κιθάρας είναι ακόμα σε χρήση σήμερα και οι δύο διατηρούν τη συνολική εμφάνιση του με τα προηγούμενα κείμενα.

Ενώ οι δύο τύποι της πορτογαλικής κιθάρες είναι αναμφισβήτητα παραλλαγές του ιδίου οργάνου, κάθε έχει ορισμένα χαρακτηριστικά αλάνθαστο. Η Λισαβόνα έχει μεγαλύτερο soundboard και πάντοτε διαθέτει μεταβείτε σε σχήμα headstock. Η Coimbra, από την άλλη πλευρά, έχει ένα σταγονοειδούς σχήματος κεφαλή, ένα πιο περιορισμένο λαιμό και μικρότερες αποστάσεις string. Η Λισαβόνα έχει συνήθως μια κλίμακα των 440 mm και ένα κουδούνι που μοιάζει με ήχο? Της Κοΐμπρα έχει μια μέση κλίμακα των 480 mm και επιτείνεται ήχο μπάσου, σύμφωνα με την μεγαλύτερη κλίμακα της.

Για να παίξετε την πορτογαλική κιθάρα, ένας μουσικός χρησιμοποιεί μια μέθοδο fingerpicking κατά την οποία χρησιμοποιούνται μόνο τα νύχια? Τη σάρκα των δακτύλων δεν έρχεται σε επαφή με τις χορδές. Στη σύγχρονη εποχή, σε μια προσπάθεια να σώσει τα νύχια τους, καλλιτέχνες χρησιμοποιούν συνήθως fingerpicks που μπορεί να συνδέονται με τις άκρες των δακτύλων. Αυτές fingerpicks είναι συνήθως πλαστικά, αν και το κέλυφος του απειλούμενου με εξαφάνιση χελώνας ήταν μια δημοφιλής και όπως picks μπορούν ακόμα να βρεθεί. Ο μουσικός χρησιμοποιεί μόνο του αντίχειρα και το δείκτη, ακουμπά τα άλλα δάκτυλα κάτω από τις χορδές και κατά την soundboard. Η fingerpicking τεχνική της πορτογαλικής κιθάρας ονομάζεται "dedillo" ή "dedilho," το οποίο μεταφράζεται περίπου ως "να γνωρίζουν καλά." Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί να δοθεί η ερμηνεία ότι η συμβολοσειρά είναι αποπτέρωση καλά.

Η πορτογαλική κιθάρα συνδέεται συνήθως με φάντο, μια πορτογαλική μουσικό είδος που μπορούν να αναχθούν στο 1820? Αυτό ήταν περίπου την ίδια ώρα που η πορτογαλική κιθάρα έγινε δημοφιλής. Όπως και το έγγραφο, φάντο μπορεί να χωριστεί σε δύο ποικιλίες, Lisboa και Κοΐμπρα. Ο πρώην στυλ είναι το πιο δημοφιλές από τα δύο, αλλά η τελευταία έχει στην κατοχή να είναι πιο εξευγενισμένο. Φάντο, το οποίο μεταφράζεται περίπου ως "τύχη", είναι παραπονετικός μουσικό είδος, το αντικείμενο των οποίων είναι συχνά νοσταλγία. Φάντο παραστάσεις χρησιμοποιούν πάντοτε η μουσική της πορτογαλικής κιθάρας.