Διακρίσεις στο χώρο εργασίας είναι ένα από τα κορυφαία θέματα της απασχόλησης ο εργαζόμενος αντιμετωπίζει. Δεν είναι μόνο μια παράνομη πρακτική, αλλά και καταδίκασε πράξη στην κοινότητα.
Η απασχόληση των διακρίσεων στο χώρο εργασίας μπορεί να πραγματοποιηθεί σε διάφορες μορφές. Μπορεί να τις διακρίσεις λόγω ηλικίας, σεξουαλικής προτίμησης, θρησκευτικών πεποιθήσεων ή φυλής.
Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι μια άλλη μορφή διάκρισης στον χώρο εργασίας είναι επί του παρόντος για τις διακρίσεις αύξηση βάρους.
Η απειλή της Βάρος Διακρίσεων
Σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από την International Journal of Obesity, το βάρος των διακρίσεων, ιδίως εις βάρος των γυναικών, η συντριπτική πλειοψηφία την αύξηση στην κοινωνία των ΗΠΑ. Είναι σχεδόν τόσο διαδεδομένη όσο φυλετικές διακρίσεις
Από 66% κατά την τελευταία δεκαετία, οι διακρίσεις βάρος αυξήθηκε κατά 7% σε 12%. Μεταξύ των παχύσαρκων ατόμων, περίπου το 28% των ανδρών και το 45% των γυναικών δήλωσαν ότι έχουν υποστεί διακριτική μεταχείριση λόγω του βάρους τους.
Rebecca Puhl του Rudd Center for Food Policy και την παχυσαρκία στο Πανεπιστήμιο του Yale αποκαλύπτει ότι η μελέτη βασίζεται σε έρευνες άνω των 2.000 ενηλίκων στις ΗΠΑ, 1995-96 και 2004-06.
Τα θεσμικά όργανα συμμετέχουν στην έρευνα είναι η υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση ή στο χώρο εργασίας. Ερωτηθέντες δηλώνουν ότι είναι με καύση, αρνήθηκε μια θέση εργασίας ή την προώθηση, λόγω του βάρους τους. Εκδηλώσεις των διακρίσεων έρχονται ως ύβρεις, την κακοποίηση και την παρενόχληση από τους άλλους.
Δυστυχώς, δεν ομοσπονδιακών νόμων κατά των διακρίσεων βάρος υπάρχουν. Σε ορισμένες πόλεις όπως η Ουάσιγκτον, DC και το Σαν Φρανσίσκο, οι διακρίσεις των όποια μορφή και αν έχει απαγορευτεί σε τοπικό επίπεδο.
Διάφοροι νόμοι για την εργασία των διακρίσεων
Αν και οι νόμοι στις περισσότερες πόλεις δεν περιλαμβάνουν τις διακρίσεις βάρους, η οποία αναγνωρίζεται, επίσης, τις οικονομικές επιπτώσεις που διακρίσεις στο σύνολό του για να κάνει την κοινωνία.
Κατά συνέπεια, έχει θεσπίσει νόμους για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ομοσπονδιακό κράτος και οι νόμοι τηρούνται αυστηρά και να εφαρμοστεί για την προώθηση τους ευημερία και την ανάπτυξη.
Οι ακόλουθες ομοσπονδιακούς νόμους που απαγορεύει τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας:
Τίτλος VII του Civil Rights Act του 1964 (Τίτλος VII) καθιστώντας παράνομη διάκριση για την απασχόληση με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, το φύλο, ή την εθνική καταγωγή?
του Equal Pay Act του 1963 (EPA), την προστασία των ανδρών και των γυναικών που ασκούν ουσιαστικά την ίδια εργασία στην ίδια επιχείρηση, από τη βάση το φύλο μισθολογικές διακρίσεις?
η διακρίσεων λόγω ηλικίας στην απασχόληση Πράξη του 1967 (ADEA) την προστασία ατόμων που είναι 40 ετών ή μεγαλύτερους?
Τίτλος Ι και του τίτλου V των Αμερικανών με Ειδικές Ανάγκες Act του 1990 (ΣΑ), που απαγορεύει τις διακρίσεις εις βάρος της απασχόλησης προσόντα των ατόμων με αναπηρία στον ιδιωτικό τομέα, και στο κράτος και την τοπική αυτοδιοίκηση?
Τμήματα 501 και 505 του νόμου περί αποκαταστάσεως του 1973 που απαγορεύει τις διακρίσεις εις βάρος έμπειρα άτομα με αναπηρίες που εργάζονται στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση? Και
Civil Rights Act του 1991 προβλέπει, μεταξύ άλλων, η νομισματική αποζημίωση σε περίπτωση εσκεμμένης διακρίσεων στην απασχόληση.
Στην Πολιτεία της Καλιφόρνια, το Fair Απασχόλησης και νόμος περί στέγασης (FEHA) απαγορεύει τις διακρίσεις για την απασχόληση με βάση τη φυλή, το χρώμα, θρησκευτικό δόγμα, καταγωγή, την εθνική προέλευση, και σεξ.
Καθιστά επίσης παράνομη διάκριση λόγω ηλικίας (40 ετών και άνω), οικογενειακή κατάσταση, σεξουαλικές προτιμήσεις, σωματική ή διανοητική αναπηρία (συμπεριλαμβανομένου του HIV και το AIDS), την εγκυμοσύνη, τον τοκετό ή παθολογικές καταστάσεις που σχετίζονται και πνευματική κατάσταση.
